Ο πατήρ Φιλόθεος έκαμε τάμα στον Άγιο Δημήτριο, κάθε χρόνο, στις 26 Οκτωβρίου που είναι η μνήμη του, να πηγαίνει στον Άγιο Δημήτριο στην Θεσσαλονίκη για να παρίσταται και να λειτουργεί εκεί στην Πανήγυρη του Αγίου.
Μια χρονιά, είχε πάρα πολύ μεγάλη κακοκαιρία στην Πάρο και δεν υπήρχαν πλοία. Δεν μπορούσε κανένα πλοίο να αποπλεύσει. Ήταν πραγματικά αδύνατον για τον πατέρα Φιλόθεο να φύγει από το νησί, να πάει στον Πειραιά και, μετά, στη Θεσσαλονίκη προκειμένου να εκπληρώσει το προσωπικό του τάμα και την σφοδρή επιθυμία που είχε για να παρευρεθεί στον Ναό του εορτάζοντος Αγίου. Έτσι, παρέμεινε στο Μοναστήρι του. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος, ήταν πάρα πολύ θλιμμένος. Έκαναν τον Εσπερινό κάτω στο Καθολικό της Μονής και επέστρεψε ο πατήρ Φιλόθεος στο κελλί του λυπημένος και βαρύθυμος, αισθανόμενος, τρόπον τινά, μια αδυναμία γιατί δεν μπορούσε να εκπληρώσει τον λόγο που είχε δώσει στον Άγιο. Μόλις πήγε στο κελλί του, κάθησε στην καρέκλα του και άρχισε να προσεύχεται και να λέει: “Άγιε Δημήτριε! Δυστυχώς, δεν μπόρεσα να εκπληρώσω αυτό το τάμα. Σε παρακαλώ· συγχώρεσέ με, βοήθησέ με!”. Και, ξαφνικά, χωρίς να το καταλάβει, βρέθηκε εν ριπή οφθαλμού στον Ναό του Αγίου Δημητρίου, στην Θεσσαλονίκη! Από την Πάρο που ήταν, βρέθηκε στον Ναό του Μεγαλομάρτυρος και Μυροβλύτου, στην Συμπρωτεύουσα!
Χαιρέτησε όλους τους παρόντες εκεί, χωρίς να πει σε κανέναν απολύτως τίποτα. Άλλωστε, ήξεραν όλοι εκεί ότι πήγαινε κάθε χρόνο και δεν απόρησε κανείς τους γι’ αυτό. Έλαβε μέρος στον Εσπερινό, έμεινε το βράδυ στην Θεσσαλονίκη, την άλλη μέρα έλαβε μέρος στην τελετουργία, τελείωσαν οι εορτασμοί και, τότε, ο πατήρ Φιλόθεος επέστρεψε πίσω στο Μοναστήρι του. Εν τω μεταξύ, στο Μοναστήρι, οι μοναχοί είχαν ανησυχήσει γιατί η πόρτα του κελλιού του ήταν κλειστή από μέσα και νόμιζαν ότι πέθανε.
Θυμάμαι ότι, νομίζοντας εγώ ότι ήρθε πίσω κατά τον ίδιο παράδοξο και θαυμαστό τρόπο, τον ρώτησα: “Πάτερ Φιλόθεε, πώς επιστρέψατε;”. Μου λέει: “Βρε παιδάκι μου, μετά, πήρα το καράβι και επέστρεψα. Την πρώτη φορά με πήρε ο Άγιος αεροπορικώς και, μετά, ήρθα με τα δικά μου μέσα”. Αυτό (το θαυμαστό και εξαίσιο γεγονός), μου το είπε ο ίδιος. Το είπαν και οι ίδιοι οι πατέρες της Μονής που ήταν παρόντες και που ήταν αυτοί που έσπασαν την κλειδωμένη πόρτα του κελλιού του και δεν βρήκαν μέσα τον πατέρα Φιλόθεον.
ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου