Εξομολογούσε ακόμη και κατά την τελευταία νύχτα της επίγειας ζωής του!

 

Γράφει ο π. Γεώργιος Τριαντάφυλλος

Πέρασαν 43 χρόνια από την ημέρα που κοιμήθηκε οσιακά στην Μονή Θαψανών Πάρου,ο Άγιος Γέροντας π.Φιλόθεος Ζερβάκος.

 Είχε την μεγάλη ευλογία να αφιερωθεί στον Θεό από μικρό παιδί,από τότε που κατάλαβε τον κόσμο,όπως λέμε.

Με τις σπουδές του την εποχή εκείνη,θα μπορούσε να ζήσει άνετα και χωρίς δυσκολίες.Όμως,προτίμησε την κακοπάθεια,τις στερήσεις,τις δυσκολίες που έχει να περάσει στη ζωή του ένας σωστός μοναχός.

  Αγωνιζόταν συνεχώς χύνοντας το αίμα της καρδιάς του και υπομένοντας δια βίου το φρικτό μαρτύριο της συνειδήσεως,να είναι ένας μάρτυρας της Αναστάσεως του Χριστού.Υπέμεινε με ανεκτικότητα και ανεξικακία τις συκοφαντίες,τις ειρωνίες και την περιφρόνηση των κοσμικών ανθρώπων.

  Δεν τον ενδιέφεραν οι δοκιμασίες και οι πάσης φύσεως δυσκολίες.Στενοχωριόταν μόνο όταν αισθανόταν ότι δεν κάνει όλα όσα του ζητούσε ο Θεός.

   Προσπάθησε στη ζωή του να συνδυάσει την άσκηση με την ιεραποστολή και την διακονία του πάσχοντος συνανθρώπου του.Διακονούσε με αυταπάρνηση το μυστήριο της Ιεράς εξομολογήσεως,νουθετούσε με πατρική αγάπη όλους τους ανθρώπους,κήρυττε τον λόγο του Θεού.

  Είχε γερή κράση και ήταν άνθρωπος μεγάλης αντοχής.Όμως τον διέκρινε πάντα το θυσιαστικό πνεύμα.Μία φορά,εξομολογούσε όλη την ημέρα μέχρι τα μεσάνυχτα.Ούτε για φαγητό δεν σταμάτησε!Ζήτησε μόνο ένα καφέ για να μην νυστάζει.Όταν του είπα ότι πρέπει να ξεκουράζεται και λίγο,μου είπε:Ο Πνευματικός,παιδί μου,και με το ένα πόδι του να είναι στον τάφο,δεν μπορεί να αρνηθεί να δεχτεί κάποιον στην εξομολόγηση!Εξομολογούσε ακόμη και κατά την τελευταία νύχτα της επίγειας ζωής του !

  Αν και δεν είχε προσωπική περιουσία,ελεούσε  τους πάντες σε δύσκολα χρόνια που οι άνθρωποι πέθαιναν από την πείνα.Πολλοί ομολογούν,ακόμη και σήμερα,ότι επέζησαν κατά τα πέτρινα χρόνια της Ιταλογερμανικής κατοχής,από τα συσσίτια της Μονής Λογγοβάρδας.Πολλοί νέοι σπούδασαν και οφείλουν την επαγγελματική τους αποκατάσταση στην δική του απέραντη και ανιδιοτελή αγάπη και φροντίδα.

  Με αξίωσε ο Θεός να τον γνωρίσω και να τον ζήσω και θα μπορούσα να πω πάρα πολλά.Ήταν άνθρωπος του Θεού και αυτό τα λέει όλα!Άλλωστε,οι άνθρωποι του Θεού,τον θησαυρό τους,έχουν την ικανότητα να τον κρύβουν επιμελώς από τα μάτια του κόσμου.Τους ενδιαφέρει μόνο τι λέει ο Θεός γι αυτούς και αδιαφορούν παντελώς για την δική μας γνώμη είτε είναι θετική είτε είναι αρνητική !

Μακάρι να έχουμε τις πρεσβείες του στα δύσκολα χρόνια που ζούμε και οι προσευχές του να μας στηρίζουν στα βήματα της ζωής μας.

   Ο Θεός,να παραβλέψει τις αδυναμίες και την απιστία μας και να μη μας στερήσει ποτέ την παρουσία τέτοιων Ποιμένων που έχουν την δύναμη να μας σηκώσουν από τις πτώσεις μας και να μας χειραγωγήσουν στην ζωή του Χριστού.